[و فرمود:] خیری را که آتش -دوزخ- در پی بود خیر نتوان به حساب آورد، و شرّی را که پس آن بهشت بود، شرّ نتوان وصف کرد. هر نعمتی جز بهشت خوارست، و هر بلایی جز آتش -دوزخ- عافیت به شمار.
ترجمه حکمت 387 نهج البلاغه
مطالب مرتبط
روایت
شناخت خوبی ها و بدی ها (اخلاقی، اعتقادی):و درود خدا بر او، فرمود: خیری که در پی آن آتش باشد، خیر نخواهد بود، و شرّی که در پی آن بهشت است شرّ نخواهد بود، و هر نعمتی بی بهشت ناچیز است، و هر بلایی بی جهنّم، عافیّت است.