ابن جریر طبریّ در تاریخ خود روایت کرده از عبد الرّحمن ابن ابی لیلی فقیه (از نیکان اصحاب امام علیه السّلام) -و او از کسانی بود که برای جنگ حجّاج با ابن اشعث خروج کرده بودند- که او در جمله سخنهایی که مردم را بآن بر جهاد (جنگ با حجّاج) تحریص می نمود گفته: من از علیّ -خدا درجه او را در صالحین و نیکو کاران بلند گرداند، و پاداش شهداء و راستگویان را باو عطاء فرماید- شنیدم روزی که باهل شام برخوردیم (در جنگ صفّین در باره امر بمعروف و نهی از منکر) می فرمود:
ای مؤمنین، هر که ببیند ظلم و ستمی بکار می برند و مردم را بمنکر و ناپسندیده ای می خوانند و آنرا بدل انکار کند پس (از باز پرسی روز رستخیز) رهائی یافته و (از گناه) بیزاری جسته است (این هنگامی است که نتواند بدست و زبان انکار نماید یا از خوف و ضرر ایمن نباشد، خلاصه حکم آن باختلاف موارد مختلف می گردد)
2- و هر که آنرا به زبان انکار کند اجر و مزد یافته و پاداشش از انکار کننده بدل بیشتر است،
3- و هر که آنرا با شمشیر (زد و خورد) انکار کند تا کلمه خدا (دین و توحید و طاعت) بلندتر و کلمه ستمکاران (شرک و کفر و ضلالت و معصیت) پست تر باشد او کسی است که براه رستگاری رسیده و بر راه راست (خدا پسند) قیام نموده، و یقین و باور (بخدا و رسول) در دل او روشن (هویدا) گشته است.