امام علیه السّلام بجابر ابن عبد اللّه انصاریّ (از نیکان اصحاب رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله در باره پایداری دین و دنیا) فرموده است:
ای جابر، قوام و برپا بودن دین و دنیا به چهار کس است: عالمی که علم خود بکار برد (بآن رفتار نماید و بمردم بیاموزد) و جاهلی که ننگ نداشته باشد از اینکه یاد گیرد، و توانگری که به نیکی و احسان خود (در باره دیگری) بخل نورزد، و فقیری که آخرت خویش را بدنیا نفروشد پس هنگامیکه عالم علم خود را بکار نبرد جاهل از آموختن و یاد گرفتن ننگ خواهد داشت، و هنگامیکه غنیّ و توانگر به نیکی و احسان خویش بخل ورزد فقیر آخرتش را به دنیایش می فروشد (کارهای ناشایسته بجا می آورد).
2- ای جابر، هر که نعمتهای خدا (دارائی و دانائی و بزرگی و مانند آنها) بر او بسیار شود درخواستهای مردم باو بسیار می گردد، پس کسیکه برای خدا در آن نعمتها بآنچه که واجب است قیام نماید آنها را همیشگی و پایدار می سازد، و آنکه برای خدا در آنها بآنچه که واجب است قیام ننماید آنها را به نابودی و نیستی می کشد.