امام علیه السّلام (در باره خوهای پسندیده و شایسته) فرموده است:
هیچ شرف و بزرگی بالاتر از اسلام (که به سعادت دنیا و آخرت می رساند) و هیچ عزّت و ارجمندی ارجمندتر از پرهیزکاری (ترس از خدا و اطاعت او) و هیچ پناهگاهی نیکوتر و استوارتر از ورع (باز ایستادن از گناهان و شبهات) و هیچ شفیع و خواهشگری پیروزتر و رهاننده تر از توبه و بازگشت نیست (زیرا توبه نیازمند باذن نیست ولی انبیاء و اولیاء و مؤمنین تا برای گناهکاران اذن شفاعت نیابند دم نگشایند چنانکه در قرآن کریم سوره 42 آیه 25 می فرماید: «وَ هُوَ الَّذی یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادهِ وَ یَعْفُوا عَنِ السَّیِّئاتِ» یعنی اوست خدائی که توبه بندگانش را می پذیرد و از گناهان «آنها» می گذرد، و در سوره 2 آیه 255 می فرماید: «من ذاالذی یشفع عنده الا باذنه» یعنی کیست آنکه «روز قیامت» در پیشگاه او «گناه کاری را» شفاعت کند مگر باذن و فرمان او)
2- و هیچ گنجی بی نیاز کننده تر از قناعت، و هیچ دارائی فقر را جلوگیرتر از تن دادن به روزی رسیده نمی باشد،
3- و هر که بآنچه باو رسیده اکتفاء نماید به آسودگی پیوسته و در آسایش فرود آمده،
4- و رغبت و میل بدنیا کلید سختترین رنج و مرکب گرفتاری است،
5- و آز و گردنکشی و رشک شخص را به افتادن در گناهان می خوانند،
6- و بد کاری همه بدیها و زشتیها را گرد می آورد (در بر دارد).