امام علیه السّلام (در ترغیب به توبه) فرموده است:
اندوهگینم نکرد گناهی که پس از آن مهلت یافتم (ناگهان نمردم) به اندازه ای که دو رکعت نماز گزارم و از خدا اصلاح آن (گناه) را بخواهم (زیرا هر گاه انسان گناهی مرتکب شد و با نیّت پاک و با راستی و درستی ببخشش و آمرزش خداوند امیدوار بود و از کرده پشیمان گشته تصمیم گرفت که دگر بار آنرا بجا نیاورد و به نماز که خود کفّاره گناه است ایستاد و از حقّ تعالی آمرزش خواست بآن گناه کیفر نمی شود پس از اینرو آن گناه او را اندوهگین نمی سازد، و ناگفته نماند که فرمایش امام علیه السّلام برای آموختن بدیگری و اشاره است باینکه نماز کفّاره گناهان است و انسان باید از گناه دور ماند و از مرگ ناگهانی پیش از توبه بترسد، و گر نه آن حضرت معصوم و از هر گناه منزّه و پاک می باشد.)