نقل شده که در زمان خلافت عمر ابن خطّاب نزد او سخن در باره زیور کعبه (خانه خدا در مکّه معظّمه) و بسیاری آن به میان آمد گروهی گفتند: اگر آنرا برداشته صرف سپاه مسلمانان کنی ثواب و پاداشش بیشتر است و کعبه زیور می خواهد چه کند؟ عمر تصمیم گرفت بر دارد، و در باره آن از امیر المؤمنین علیه السّلام پرسید، آن حضرت (در باره تصرّف نکردن در زیور کعبه) فرمود:
قرآن بر پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله فرود آمد و دارائیها چهار جور بود: (اوّل) اموال مسلمانان (پس از مرگشان) که آنها را از روی حساب بین ارث برندگان تقسیم و پخش نمود، و (دوم) غنیمت (آنچه از دشمن بر اثر فیروزی بدست می آید) که آنرا به کسانی که مستحقّ آن بودند تقسیم کرد، و (سوم) خمس (پنج یک از سود داد و ستد) که خدا قرار داد آنرا جائیکه تعیین نمود (که بچه کسانی باید داد) و (چهارم) صدقات (زکوات و بخششها) که خدا قرار داد آنرا بجای خود (که چه کسانی باید از آن بهره ببرند) و زیور کعبه آنروز در آن بود و خدا آنرا بحال خود گذاشت (دستوری برای تصرّف در آن نداد) و از روی فراموشی آنرا رها نکرد و مکان و جای آن بر او پنهان و پوشیده نبود، پس (چون در باره همه اموال دستور داد و راجع به زیور کعبه چیزی نفرموده بنا بر این تو) برجا گذار آنرا همانطور که خدا و رسول قرار داده. عمر گفت: اگر تو نبودی ما رسوا می شدیم (چون بحکم خدا آشنا نیستیم) و زیور را بجای خود گذاشت (در آن تصرّف ننمود).