امام علیه السّلام (در باره کوشش برای دنیا و آخرت) فرموده است:
مردم در دنیا دو دسته اند: یکی در دنیا برای دنیا کار میکند که او را دنیا گرفتار ساخته و از (کار) آخرتش باز داشته، می ترسد باز ماندگانش به تنگدستی دچار شوند (برای آنها مال و دارائی می اندوزد تا نیازمند نشوند) و از تنگدستی خود ایمن و آسوده گشته (برای گرفتاری روز رستخیز کاری انجام نمی دهد و در فکر تنگدستی آنروز نیست، یا به این معنی که باک ندارد و خود در تنگی بسر برد تا مال و دارائی برای فرزندانش گرد آورد) پس زندگی خود را در سود دیگری بسر می رساند،
2- و یکی در دنیا برای آخرت کار میکند و بی آنکه کار کند آنچه برای او (مقدّر) است از دنیا می رسد، پس هر دو بهره را جمع نموده و هر دو سرا را بدست آورده است، و نزد خدا با آبرو گشته و از او حاجتی نخواهد که روان سازد (زیرا آبرومندی او نزد خدا مستلزم رواشدن درخواستهای او است).