کسی از آن حضرت تقاضا کرد که ایمان را برایش توصیف کند؛ امام علیه السلام فرمود: فردا نزد من بیا تا در حضور جمع، تو را از آن آگاه سازم که اگر گفته ام را فراموش کنی دیگری آن را برای تو حفظ کند، زیرا سخن همچون شترِ فراری است که بعضی ممکن است آن را پیدا کنند و بعضی آن را نیابند.
مرحوم سیّد رضی به دنبال این گفتار حکیمانه می افزاید: آنچه را امام علیه السلام (فردای آن روز) در پاسخ این سؤال کننده بیان فرمود، همان است که ما در همین باب کلمات قصار به عنوان «الاْیمانُ عَلی أرْبَعِ شُعَبٍ» (حکمت 31) آوردیم. (پیش از این به عنوان «عَلی أرْبَعِ دَعائِم» آورده شده است).