امام علیه السّلام (در باره رنج و خوشی دنیا) فرموده است:
تلخی (رنج بخود هموار نمودن) دنیا شیرینی (نیکبختی) آخرت است، و شیرینی (دلبستگی به لذّت) دنیا تلخی (عذاب و کیفر) آخرت است (زیرا رنج بخود هموار کردن برای آخرت مستلزم کار کردن برای آنست که به لذّت و خوشی و ثواب و پاداش آن سرا می رسد، و امّا دلبستگی به لذّت و خوشی دنیا مستلزم غفلت از آخرت و ترک عمل و کار برای آن است که به تلخی عذاب و کیفر پایان می یابد).