امام علیه السّلام (در سود انفاق) فرموده است:
کسیکه بدست کوتاه (مال و دارائی خود را هر چند اندک باشد در راه خدا) ببخشد بدست دراز (از جانب خدا) بخشش می یابد.
(سیّد رضیّ «علیه الرّحمة» فرماید:) و معنی این فرمایش آنست که آنچه را شخص از مال و دارائیش در راههای خیر و نیکی انفاق میکند هر چند اندک باشد خدای تعالی جزاء و مزد آنرا بزرگ و بسیار می گرداند (چنانکه در قرآن کریم سوره 2 آیه 261 می فرماید: «مَثَلُ الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِی سَبیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابلَ فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ یُضاعِفُ لِمَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسعٌ عَلِیمٌ» یعنی داستان آنانکه داراییهاشان را در راه خدا «به درویشان و مستمندان» می دهند مانند داستان دانه ایست که «از آن» هفت خوشه بروید که در هر خوشه صد دانه باشد «یک دانه هفتصد دانه شود» و خدا «این مقدار را» برای هر که خواهد افزایش می دهد و خدا بسیار بخشنده و دانا است). و مراد از دو دست در اینجا دو نعمت است (نعمتی که بنده داده و نعمتی که خدا بخشیده) پس امام علیه السّلام نعمت بنده و نعمت پروردگار را به کوتاهی و درازی از هم جدا ساخته و نعمت بنده را کوتاه و نعمت خدا را دراز قرار داده، زیرا نعمتهای خدا همواره بر نعمتهای مخلوق بسیار افزون است، زیرا نعمتهای خدا اصل و پایه همه نعمتها است و هر نعمتی بسوی آنها باز گشته و از آنها بیرون می آید و پیدایش می یابد.