از نامه های آن حضرت علیه السّلام است بعبد اللّه ابن عبّاس، خدایش بیامرزد (که در آن باو پند و اندرز می دهد):
پس از ستایش خدای تعالی و درود بر حضرت مصطفی، تو بر مرگ خود پیشی نمی گیری، و آنچه بتو نمی رسد روزی نگشته (اختیار مرگت دست تو نیست، و آنچه نباید بتو برسد نمی توان بدست آوری)
و بدان روزگار دو روز است: روزی به سود و روزی به زیان تو است، و دنیا سرای گردش خویشهایی است که دست بدست می گردد (هر کس نوبتی دارد) پس آنچه از دنیا به سود تو است بتو می رسد هر چند ناتوان باشی (دیگران جلو آنرا بگیرند) و آنچه از آن به زیان تو است (هر چند توانا باشی) بزور و توانائیت نمی توانی از آن جلوگیری (چنانکه در قرآن کریم سوره 10 آیه 107 می فرماید: «وَ إِنْ یَمْسَسْکَ اللَّهُ بضُرٍّ فَلا کاشفَ لَهُ إِلَّا هُوَ، وَ إِنْ یُرِدْکَ بخَیْرٍ فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ یُصِیبُ بهِ مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادهِ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ» یعنی و اگر خدا زیانی رساند جز او کسی آنرا جلو نمی گیرد، و اگر برای تو خیر و نیکوئی خواهد فضل و بخشش او را کسی مانع نمی تواند شد، می رساند آنرا به هر یک از بندگانش که بخواهد و او آمرزنده مهربان است).