و از نامه آن حضرت است به عبد اللّه پسر عباس و این نامه از این پیش با روایتی دیگر گذشت:
اما بعد، گاه آدمی به چیزی شاد می شود که از او نخواهد برید، و به چیزی اندوهناک می شود که بدان نخواهد رسید. پس مبادا نیکوترین چیز که از دنیای خود برخورداری، رسیدن به لذتی بود یا بکار بردن خشمی که در سینه داری. بلکه باید باطلی را بمیرانی یا حقی را زنده گردانی، و باید که شادمانیت به چیزی باشد که از پیش فرستاده ای و دریغت بر آنچه به جای می گذاری، و همّ خود را بدانچه پس از مردن تو را باید بگماری.