از نامه های آن حضرت علیه السّلام است بعمرو ابن عاص (که بر اثر گمراهی و پیروی از معاویه او را سرزنش فرموده):
پس (از درود بر هدایت یافتگان رستگار شده، بدان که) تو دین خود را تابع دنیای کسی (معاویه) قرار دادی که گمراهی او آشکار است، پرده او دریده (گفته اند: معاویه هر گونه کار غیر مشروع و زشتی مرتکب می شد: شراب می نوشیده، جامه حریر می پوشیده، ظروف طلا و نقره بکار می برده، ولی از خوف عمر در زمان خلافت او بسیاری از آنها را در پنهانی می نمود، و در عهد عثمان پروایی نداشت، و چون بر دعوی خلافت تصمیم گرفت بعضی را آشکار و بعضی را پنهان می نمود) در مجلس خود شخص بزرگوار را عیب دار و سر افکنده می نماید، و با آمیزش خویش دانا را نادان می گرداند (هر که با او نشیند اگر پاکست ناپاک و اگر بزرگوار است ننگین گردد، و اگر با عقل و دانا است بی خرد و نادان میشود، یا آنکه در مجلس خود از بزرگوار خرده گرفته و دانا را نادان می پندارد، و ابن ابی الحدید در اینجا می نویسد: معاویه در مجلس خود به بنی هاشم ناسزا می گفت) پس از پی چنین کسی رفتی، و بخشش او را خواستی مانند پیروی سگ از شیر که (بطمع خوردن لقمه) به چنگالهایش نگریسته انتظار دارد که از پس مانده شکارش به سویش افکند، پس دنیا و آخرت خویش را به باد دادی (در دنیا خود را ننگین و در آخرت بعذاب الهیّ گرفتار نمودی) و اگر بحقّ چنگ می زدی (رو بما می آوردی) آنچه (از دنیا و آخرت) می خواستی می یافتی،
پس (اکنون که از حقّ رو گردانده در گمراهی افتادی) اگر خدا مرا بر تو و پسر ابی سفیان مسلّط ساخت شما را به کیفر می رسانم، و اگر مرا ناتوان ساختید و (بعد از من) ماندید آنچه جلو روی شما است (عذاب و کیفر الهیّ) برای شما بدتر است (چنانکه در قرآن کریم سوره 20 آیه 127 می فرماید: «وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقی» یعنی عذاب و کیفر آخرت سختتر و پاینده تر است «از عذاب دنیا») و درود بر شایسته آن.