و از نامه آن حضرت است به عبد اللّه پسر عباس. عبد اللّه می گفت پس از گفته رسول خدا (ص) از هیچ گفته ای چنین سود نبردم:
اما بعد، گاه آدمی را شاد می کند دست یافتن بر آنچه از دست او رفتنی نبود، و ناخشنودش می سازد از دست شدن آنچه او را به دست آمدنی نبود. پس شاد باش بدانچه از آخرتت به دست آورده ای و اندوهناک باش بر آنچه از دست داده ای. بدانچه از دنیا به دست آری فراوان شادمان مباش و بدانچه از دست داده ای ناشکیبا و نالان. تو را در بند آن باید که پس از مرگ شاید.