[و فرمود:] هرگاه مرد با ایمان برادر خود را خشمگین ساخت، میان خود و او جدائی انداخت.
[گویند: حشمه و أحشمه، چون او را بخشم آورد. و گفته اند شرمگین شدن و خشم آوردن را برای او خواست. و آن گاه جدائی اوست].
[و اکنون هنگام آن است که گزیده های سخن امیر مؤمنان علیه السّلام را پایان دهیم، حالی که خدای سبحان را بر این منّت که نهاد و توفیقی که به ما داد سپاس می گوییم. که آنچه پراکنده بود فراهم کردیم و آنچه دور می نمود نزدیک آوردیم. و چنانکه در آغاز بر عهده نهادیم بر آنیم که برگهای سفید در پایان هر باب بنهیم تا آنچه از دست شده و به دست آریم در آن برگها بگذاریم. و بود که سخنی پوشیده آشکار شود و از آن پس که دور می نمود به دست آید. و توفیق ما جز با خدا نیست. بر او توکل کردیم و او ما را بسنده و نیکوکار گزار است. و این در رجب سال چهار صد از هجرت است و درود بر سید ما محمد خاتم پیمبران و هدایت کننده به بهترین راه و بر آل پاک و یاران او باد که ستارگان یقین اند.]