امام علیه السّلام در دعائی که بآن (از خدا) طلب باران می نمود عرض کرد:
خدایا ما را آب ده با ابرهای رام گشته فرمانبر (ابرهای باران دار مانند شتران رام بار کش) نه با ابرهای سخت نافرمان (ابرهای بی باران مانند شتران سرکش که بار نکشند.)
(سیّد رضیّ «رحمه اللّه» فرماید:) این فرمایش از جمله سخنی است که فصاحت و رسا بودنش شگفت آور است، و آن اینست که امام علیه السّلام ابرهائی را که دارای رعدها و صداهای ترس آور و برقها و روشنیها و بادها و صاعقه ها و آتشها، هستند تشبیه نموده به شترهای سرکش که بر می جهند با بارها (تا پالانها و بارهائی را که در پشت دارند بیفکنند) و بر می جهانند سواران را (که آنها را بیندازند) و ابرهای خالی از این چیزهای ترسناک را تشبیه نموده به شتر رام که شیرشان را می دوشند و آنها فرمان برند، و بر پشتشان می نشینند و آنها خوش رفتارند.