امام علیه السّلام (در باره پاره ای از نشانه های ایمان) فرموده است:
نشانه ایمان آنست که اختیار کنی راست گفتن را جائیکه بتو زیان می رساند بر دروغ گفتن جائیکه سود می دهد، و اینکه گفتارت از دانائیت فزون نباشد (آنچه میدانی بگوئی و در آنچه نمی دانی خاموش باشی، و در بعض نسخ نهج البلاغه «عن عملک» بجای «عن علمک» ضبط شده است که معنی چنین میشود: و اینکه گفتارت از کردارت فزونی نداشته باشد یعنی زیاده تر از آنچه بجا می آوری نگویی) و اینکه در سخن گفتن در باره دیگری از خدا بترسی (از کسی بد نگویی و نشنوی و ندانسته گواهی ندهی، و ممکن است معنی این باشد: در نقل روایت از دیگری از خدا بترسی یعنی آنرا بی کم و زیادة بیان کنی و باو دروغ نبندی).