از ابو جحیفه (کنیه وهب ابن عبد اللّه سوآئیّ است که از نیکان اصحاب امام علیه السّلام و دوست و مورد اطمینان بود، و حضرت او را وهب الخیر می نامید و در کوفه بر بیت المال گماشت) روایتست که گفت: شنیدم امیر المؤمنین علیه السّلام (در باره امر بمعروف و نهی از منکر) می فرمود:
اوّل چیزیکه از آن مغلوب می گردید و شکست می خورید (بر اثر بدبختی و دور ماندن از رحمت الهیّ از شما گرفته میشود) جهاد (زد و خورد) با دستهاتان است (که با کفّار و مشرکین نمی جنگید و حدود خدا را بر فاسقین و ستمکاران و گناهکاران اجراء نمی نمائید و آنها را تعزیر و تأدیب نمی کنید) پس از آن جهاد با زبانهاتان می باشد (که معاصی و زشتیها را می بیند و می شنوید و ندیده و نشنیده می انگارید) پس از آن جهاد با دلهاتان است (که با ستمکاران و بدکاران سود رسان دوستی و احترام نموده و با پرهیزکاران و نیکان دست تهی بی اعتنائی کرده دوری می گزینید پس این هنگام کار دین تمام است چون جهاد با دست و زبان اگر ممکن نباشد همه کس توانائی بر جهاد بدل دارد هر چند نتواند آنرا آشکار سازد پس هر گاه آنرا هم از دست داد نشانه تبدّل اخلاق و گمراهی و بدبختی او در دنیا و آخرت است)
2- پس کسیکه بدل کار شایسته را نشناخت و ناشایسته را انکار ننمود (نیکوکاران را دوست نداشته و بد کاران را دشمن ندانست که این کار در باب امر بمعروف و نهی از منکر اقلّ واجب است) وارونه گشته و سرش پائین و پایش بالا خواهد شد (در دنیا آسایش نداشته سرگردان شود و در آخرت نیکبختی را از دست داده بکیفر همیشگی گرفتار گردد).