ابن جریر طبری در تاریخش از عبد الرحمان پسر ابی لیلی فقیه، همان کسی که برای جنگ با حجاج همراه ابن اشعث بیرون رفت، در گفتاری که برای ترغیب مردم به جنگ ایراد کرد، چنین گفت: من از علی -که خداوند درجه اش را در میان صالحین بلند گرداند، و ثواب شهداء و صدّیقین را به او عنایت کند- در روزی که با اهل شام روبرو شدیم شنیدم می فرمود:
ای مردم مؤمن، هر کس ببیند ستمی را که به کار گرفته می شود، یا منکری را که مردم را به آن دعوت می کنند، پس آن را به دل انکار کند سالم مانده و گناهی بر او نمی باشد،
و کسی که به زبان انکار کند پاداش الهی یافته و مقامش از اولی بهتر است، و کسی که با شمشیر به انکار برخیزد تا رایت توحید بلند، و پرچم ستمکاران پست گردد، او کسی است که به راه رستگاری رسیده، و قیام بر راه خدا نموده، و نور یقین در دلش روشن گشته است.