امام علیه السّلام (در نکوهش تباهکاران و زمان آن) فرموده است:
می آید بر مردم روزگاری که بجا نمی ماند در ایشان از قرآن مگر نشانه ای (نوشتن و خواندن بی اندیشه در معانی و حقائق آن) و از اسلام مگر نامی (گفتن شهادتین بی عمل نمودن به احکام آن)
2- در آنروز مسجدهاشان از جهت ساختمان (و زینت و آرایش) آباد است و از جهت هدایت و رستگاری ویران (چون پرهیزکار و هدایت کننده در آنها یافت نمی شود) ساکنان و آباد کنندگان آنها (کسانیکه در مسجدها گرد می آیند) بدترین اهل زمین هستند
3- (زیرا) از آنها فتنه و تباهکاری بیرون آید و در آنها معصیت و گناه جا گیرد، بر می گردانند در آن فتنه هر که را که از آن کناره گیرد، و بسوی آن می برند هر که را از آن مانده است، خداوند سبحان می فرماید: بحقّ خودم قسم یاد کرده ام که فتنه و تباهکاری را بر آن مردم بر انگیزم طوری که بردبار خردمند در (رهائی از) آن سرگردان ماند، و محقّقا (آنچه را که فرموده) بجا می آورد،
4- و ما از خدا گذشت از لغزش غفلت و بیخبری را درخواست می نماییم (تا مانند فتنه جویان بکیفر جاوید گرفتار نشویم).