امام علیه السّلام (در دوری نمودن از دنیا) فرموده است:
ای مردم کالای دنیا گیاه خشک خورد شده وباء آورنده تباه کننده است پس دوری کنید از چراگاهی که کوچ کردن و نماندن در آن از آرام گرفتن در آن سودمندتر است (چون ماندن و دل بستن بآن سبب بدبختی است) و اندک روزی و خوراک آن (به اندازه ای که این راه سر رسد) پاکیزه تر است از دارائی در آن (چون رنج دنیا و حساب آخرتش کمتر است)
2- مقرّر شده است برای کسیکه (بر اثر حرص و آز) بسیار در آن دارائی گرد آورد فقر و بی چیزی (آخرت چون در دنیا گرفتار بوده و نتوانسته توشه ای بردارد) و یاری شده است کسیکه (با قناعت) از آن بی نیاز مانده (جمع آوری نکرده) به آسودگی (در روز رستخیز)
3- و کسیرا که زینت و آرایش آن به شگفت آورده هر دو چشمش را کور مادر زاد گردانده (مانند آنکه نشان بینائی در او نیست)
4- و کسیکه دوستی آنرا روش خود نماید خاطرش را پر از اندوهها کند که آن اندوهها را بر دانه دل او نگرانی است، اراده و قصدی (برای بدست آوردن کالای آن) او را مشغول و گرفتار می سازد، و اراده و قصدی او را اندوهگین، و همچنین پیوسته در کشاکش اندوهها و گرفتاریها است تا آنکه راه نفس او (گلویش) گرفته شود (بمیرد) پس او را بصحراء اندازند (در گورستان بخاک سپارند) در حالیکه دو رگ دل او قطع شده است (هلاک گشته) و بر خدا نابود شدنش و بر برادران و یاران انداختنش (به گورستان) سهل و آسان می باشد،
5- و مؤمن بچشم عبرت و آگاهی بدنیا می نگرد، و باندازه نیازمندی شکم از روی اضطرار و ناچاری قوت و روزی بدست می آورد، و به گوش خشم و دشمنی (گفتار در باره دنیا را) می شنود
6- (و امّا حال انسان در دنیا) اگر گفته شود فلانی توانگر و بی نیاز شد (پس از چندی) گفته میشود فقیر و بی چیز گردید، و اگر ببقاء و هستیش شاد شوند (روز دیگر) بفناء و نیستیش اندوهگین گردند، اینست حال انسان در دنیا و حال آنکه نیامده است روزی (قیامت) که در آن (دنیا دوستان بر اثر سختی عذاب و گرفتاری جاوید از رحمت خدا و آسودگی) نومید میشوند.