امام علیه السلام فرمود: هرکس به عیب خود بنگرد از عیبجویی دیگران بازمی ماند و هرکس به آنچه خدا به او روزی داده راضی شود بر آنچه از دست داده اندوهناک نمی گردد، و آنکس که تیغ ستم برکشد (سرانجام) خودش با آن کشته می شود و کسی که (بی مقدمه) به سراغ کارهای سخت رود هلاک می شود و هرکس خود را در گرداب های خطرناک بیفکند غرق می شود و آنکس که در موارد سوءظن وارد شود متهم می گردد.
(امام علیه السلام فرمود:) آنکس که زیاد سخن می گوید زیاد اشتباه می کند و آنکس که زیاد اشتباه کند حیائش کم می شود و کسی که حیائش کم شود تقوایش نقصان می یابد و کسی که تقوایش نقصان یابد قلبش می میرد و کسی که قلبش بمیرد داخل آتش دوزخ می شود. کسی که به عیوب مردم بنگرد و آن را بد شمرد ولی برای خویش آن را خوب بداند، احمق واقعی است و قناعت، سرمایه ای است فناناپذیر و آنکس که فراوان یاد مرگ کند به اندکی از دنیا راضی می شود. آنکس که بداند گفتارش جزء اعمال او محسوب می شود سخن کم می گوید مگر در آنجا که به او مربوط است.