امام علیه السّلام (در دوری از آز و آرزو) فرموده است:
طمع (آدمی را) بر سر آب می آورد بی آنکه (او را سیراب کرده) باز گرداند (هر که بآن گرفتار شود تباه گشته رهائی نیابد) و ضامن است بی آنکه (بعهد و پیمان خود) وفاء کند،
2- و بسا آشامنده که پیش از سیراب شدن گلوگیر شود (بسا آزمند که در راه بدست آوردن مطلوب پیش از رسیدن بآن و بهره بردن تباه گردد)
3- و هر چند منزلت چیزیکه بآن رغبت میشود افزون باشد اندوه نیافتن و بدست نیاوردن آن بسیار گردد،
4- و آرزوها دیده های بینائیها را کور می نماید،
5- و نصیب و بهره (مقدّر) می آید پیش کسیکه بسوی آن نمی آید (بهره مقدّر خواهد رسید هر چند در طلب آن کوشش نداشته و آرزومند آن نباشند).