امام علیه السّلام (در اینکه باید بآنچه مقدّر شده ساخت) فرموده است:
با یقین و باور بدانید که خدا قرار نداده برای بنده -اگر چه بسیار چاره جو و سخت کوشا و در مکر و فریب توانا باشد- بیشتر از آنچه در علم الهی برای او مقدّر و نامزد گشته است،
2- و جلوگیر نشده است بین بنده -که ناتوان و کم چاره بوده- و بین اینکه برسد باو آنچه در علم الهیّ برای او مقدّر و نامزد شده است،
3- و شناسای باین راز و بکار برنده آن از جهت آسودگی در سود (دنیا و آخرت) برترین مردمان است، و چشم پوشنده و شکّ کننده در آن از جهت گرفتاری در زیان برترین مردمان است،
4- و بسا بنعمت رسیده ای که بسبب نعمت کم کم بعذاب و کیفر نزدیک گشته،
5- و بسا گرفتاری که بر اثر گرفتاری احسان و نیکوئی باو شده است،
6- پس ای شنونده (این گفتار) بسیار سپاسگزار و کم بشتاب و به رسیده از روزی بایست و تن برضاء بده (که کس را بیشتر از آنچه باید باو برسد ندهند. و این مطلب منافات با امر و دستور بدعاء و سعی و کوشش در طلب رزق ندارد، زیرا دعاء و سعی در بدست آوردن روزی گاهی سبب وجود روزی بیش از آنچه مقدّر گشته میشود).