امام علیه السّلام (در دعا و توبه و استغفار و شکر) فرموده است:
کسی را که چهار چیز دادند از چهار چیز نومید نگشته: کسیرا که امر بدعا نمودند از روا ساختن درخواست نومیدش نگردانند، و کسیرا که دستور توبه دادند از پذیرفتن نومیدش نسازند، و کسیرا که باستغفار وادار نمودند از آمرزش نومیدش ننمایند، و کسی را که شکر و سپاس یاد دادند از افزونی (نعمتها) نومیدش نکنند.
(سیّد رضیّ «رحمه اللّه» فرماید:) و تصدیق و گواهی بر این فرمایش در کتاب خدای تعالی است که در باره دعا (سوره 40 آیه 60) فرموده است: «وَ قالَ رَبُّکُمُ أُدعونی أَسْتَجِبْ لَکُمْ» یعنی بخوانید مرا در خواست شما را روا می سازم، و در باره استغفار (سوره 4 آیه 110) فرموده است: «مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللَّهَ یَجِد اللَّهَ غَفُوراً رَحِیماً» یعنی کسیکه کار زشت انجام دهد یا بخود ستم کند پس از آن از خدا آمرزش بخواهد خداوند را آمرزنده مهربان می یابد، و در باره سپاسگزاری (سوره 14 آیه 7) فرموده است: «لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزیدَنَّکُمْ» یعنی اگر شکر نعمت بجا آورید نعمت شما را افزون میسازم، و در باره توبه (سوره 4 آیه 17) فرموده است: «إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَی اللَّهِ لِلَّذینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بجَهالَةٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِنْ قَرِیبٍ فَأُولئِکَ یَتُوبُ اللَّهُ عَلَیْهِمْ وَ کانَ اللَّهُ عَلِیماً حَکِیماً» یعنی خدا توبه کسانی را می پذیرد که کار زشت و ناشایسته از روی نادانی بجا آورده پس از آن بزودی (پیش از رسیدن مرگ) توبه کنند پس خدا آنها را می بخشد و خدا (به توبه راستی) دانا و (در باره هر کس) درستکار است.